D-DIG.NL - Fotoforum voor Fotografie - Nieuws op fotografiegebied, de digitale camera en fotografie.

Hoi! Hieronder ga ik iets over mezelf vertellen, met de nadruk op fotografie. Het scheelt dat ik me met weinig andere dingen bezig houd, dus eigenlijk komt het neer op een complete biografie.

Als Mark Mook ben ik vijfentwintig jaren geleden ter wereld gekomen. Na vrolijk door de basisschool, HAVO, HBO-ICT en HBO multimedia&vormgeving te zijn gewandeld ben ik gaan werken voor een marketingbedrijf in Groningen. Dat ben ik gaan combineren met freelance-fotografie, inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Kortom, naast mezelf eigenaar mogen noemen van een ‘fotografisch bedrijf’ werk ik nog 16 uurtjes per week voor een marketingbedrijf in Groningen.

Fotograferen heb ik altijd al gedaan. Zowel ik, mijn zus als mijn moeder vermaakte zich met het rondstuiteren op een paard, soms zaten daar wedstrijdjes aan vast en er was altijd wel een camera mee. Als je dat oude werk van mij terug gaat kijken, zie je veel paarden met een tak ervoor, weilanden met een tak ervoor, trailers met een tak ervoor en mijn familie met een tak ervoor. Noem het een vroeg stadium van scherpte/diepte willen creëren. En een tak was er altijd wel. Na een lange tijd van sparen was een Yashica Zoomate 70 mijn eerste eigen camera. Deze heeft het ook lang vol mogen houden, want na een tijdje van experimenteren en vrijetijdsbestedingen vastleggen was mijn drang tot fotograferen sterk verminderd. De Yashica kwam in de kast en ik hield mij bezig met de, voor mijn leeftijd gebruikelijke, bos, huis-tuin-en-keukenbrandjes (mijn ouders zijn nog altijd blij met de nieuwe keuken die dat heeft opgeleverd, dus het was goed).

Na een paar jaren stilte, kwam bij mijn opleiding ‘Multimedia & Vormgeving’ aan de Hanzehogeschool te Groningen fotograferen weer aan het licht. In de vorm van een opdracht, waarbij ik gebruik moest maken van een spiegelreflex camera. Moeders leende haar stofhappende Pentax SP 1000 aan mij uit en vanaf dat moment was ik om: zo’n spiegeldinges was helemaal geen tak nodig om scherpte/diepte te laten zien! Dat had ik eerder moeten weten. Alleen, destijds in 2004 was een analoge camera al niet echt meer hip. Na een volledige zomervakantie te hebben gebivakkeerd op het adres van mijn vakantiebaantje kon ik echter opgetogen naar de welbekende berg konijnen om te digitaliseren. Het moest een Canon 300D of Nikon D70 worden, had een speurtochtje op internet en wat advies hier en daar mij al duidelijk gemaakt. De Canon verzoop in mijn handen, de Nikon kon ik goed vasthouden en de keuze was gemaakt.

In dezelfde tijd leerde ik mijn inmiddels beste vriendin kennen, die het niet vervelend vond voor de camera te staan. Mooi meegenomen dat ze daar ook nog eens het uiterlijk en uitstraling voor had, dus een geweldig oefenobject. Vanaf dat moment was voor mij eigenlijk wel duidelijk dat het fotograferen van mensen echt wel ‘mijn ding’ was. Landschappen vind ik leuk, natuur en architectuur ook. Om te zien vooral, dat vastleggen hoef ik zelf niet zonodig. Maar het aansturen, regisseren van iemand om zo een bepaald beeld neer te zetten, verveelt me nooit. Door mijn gemaakte werkjes op internet te showen heb ik erg veel geleerd. De feedback, reacties of juist het uitblijven ervan geeft een drijfveer om te verbeteren en door te gaan. Daarnaast leer je een hoop mensen kennen met dezelfde interesses, wat zelfs kan uitlopen tot enorm leuke vriendschappen. Iets wat ik echt niet zou willen missen! Daarnaast vind ik het ook erg leuk en leerzaam om het werk van anderen te bekijken en daar mijn mening over te geven.

Zoals eerder gezegd spreekt het regisseren en aansturen van mensen mij erg aan. Eigenlijk kan ik dit ook zeggen over de rest van een foto, ik heb graag alles onder controle. Zelf een bepaald beeld bedenken, daar vervolgens een geschikte plek bij zoeken, het aanwezige licht gebruiken of vormen naar mijn wensen met behulp van kunstlicht. Iets wat ook herkenbaar is aan mijn foto’s, ik gebruik licht om te laten zien wat ik wil laten zien. Dat hoeft van mij niet altijd op de meest natuurlijke manier, wel vind ik het belangrijk 90% tijdens de opname te bereiken. Nabewerken doe ik wel, met behulp van Photoshop, maar dat beperkt zich tot het versterken van iets dat ik bij de opname al bepaald en/of voorbereid heb. Achteraf snijden, het licht manipuleren of een compleet ander beeld maken is niet aan mij besteed. Alleen voor het maken van een vierkante uitsnede breek ik deze regel, maar tijdens het maken van de foto ben ik dan al wel bewust ‘vierkant bezig’.

Op het moment van schrijven gebruik ik voor het schieten van mijn plaatjes een Nikon D3, die is vastgegroeid aan mijn statief en inmiddels is vergeten ook nog andere standen te hebben naast ‘live view’. Dit geeft mij de mogelijkheid vrij te kunnen communiceren met mijn model(len) zonder een toeter voor mijn gezicht te hebben hangen. Daarnaast werk ik veel met flitsers in combinatie met grijsfilters, om daglicht te kunnen ‘sturen’ en aanvullen. Glaswerk bestaat uit, behalve mijn bril, een 24-70mm f/2.8 en 50mm f/1.2.

Zo! Nou ik hoop dat het een beetje een leesbaar schrijfsel is geworden, mocht je er geen jota van hebben begrepen of er juist tienduizend vragen bij hebben gekregen, vraag gerust ;)